Iedereen blij! Daar doe ik het voor

Rick van der Heide schrijft voor het blad de Veiligheidskundige een column over hoe hij als coach aankijkt tegen veiligheidskundige vraagstukken uit de praktijk.  Vraagstukken waarbij zijn adviesvaardigheden niet meer helpen en hij zijn vaardigheden als coach inzet. Rick is tevens docent van de Unieke 5-daagse Opleiding DE VeiligheidsCOACH® die weer van start gaat 17 september. Bezoek de gratis informatieavond 16 mei om 19.15 uur. Lees hieronder zijn column.

Waarom

Ik ben de weg naar coaching ingeslagen toen ik me, na jaren adviseren en lesgeven, opeens onzeker begon te voelen. Onzeker over waarom ik dit werk deed en of ik het wel goed deed. Waarom houden medewerkers zich niet aan fundamentele procedures, zoals spanningsloos werken? Waarom grijpen leidinggevenden niet in als hun mensen niet aan ‘lock out, tag out’ doen? Wat moet je met een  manager die tegen zijn medewerkers zegt dat ze veiliger moeten gaan werken, en daarna een medewerker boos opbelt omdat die het werk heeft stilgelegd vanwege een heel onveilige situatie? Daarbij vroeg ik mij af: “Wat kan ik nu doen om dit gedrag te veranderen?” Eerst mijzelf maar in beweging gezet door in 2016 te starten met een coachopleiding. Het resultaat mag er zijn, want ik heb antwoord gekregen op de vraag hoe je gedrag kunt veranderen, bij anderen maar ook bij mezelf.  Want als je ervaart hoe het bij jezelf werkt, ontstaat er ruimte om het bij een ander ook los te maken.

Deze column zie ik als onderdeel van mijn missie, het introduceren van coachvaardigheden in het vak veiligheidskunde. Adviesvaardigheden lossen een heleboel situaties en problemen op en kunnen tot  op zekere hoogte gedragsverandering teweegbrengen. Maar hoe dichter je bij de kern van de mens komt, hoe duidelijker de blokkades en de valkuilen zichtbaar worden. Dan helpen adviezen als ”Dit kun je beter niet zo doen” niet meer.

Een voorbeeld

Een veiligheidskundige belt mij op en zegt: “Onze werkvoorbereiders hebben in een vierdaagse training geleerd hoe zij een project-RI&E moeten maken. Nu komen ze er tijdens een ongevalsonderzoek achter dat ze het nog steeds niet doen. Dus ik wil graag dat ze nog een extra lesdag volgen.” Mijn reactie: ze kennen de procedure, de kennis is aanwezig. Dan is er iets anders dat ze tegenhoudt en dien ik ze als coach te helpen, in plaats van weer te vertellen wat ze moeten doen.

Coaching

Als teamcoach ben ik twee keer een halve werkdag met ze aan de slag gegaan, en daarbij merkte ik dat ze nooit hebben stilgestaan bij de vraag: “Maar wat heb ik, of hebben wij, nodig om het te doen?” Of die vraag is nooit aan ze gesteld. Ik heb ze laten ontdekken wat ze nodig hebben om wel project-RI&E’s te gaan maken. Ze hebben aan het eind van de sessie duidelijke afspraken met elkaar gemaakt. En ze hebben zelf hun leidinggevende verteld wat hun bevindingen waren. Die reageerde daar positief op, hij was blij dat zijn team zelf in beweging kwam in plaats van eraan te moeten trekken. De veiligheidskundige zag het team weer actiepunten oppakken voor het updaten van TRA’s, iets wat al vier jaar op de agenda stond. Kortom: iedereen blij. En daar doe ik het voor.

Bron: De Veiligheidskundige.nl en het tijdschrift De Veiligheidskundige